Dashwood ailesinin yaşamı, ailenin Norland Park’taki mülkünün erkek varis John Dashwood’a kalmasıyla değişir. Ölmekte olan Bay Dashwood, ikinci eşi ve üç kızına yardım etmesini oğlundan ister. John başlangıçta cömert davranmayı düşünür; ancak eşi Fanny, kendi çocuğunun çıkarlarını öne sürerek onu sözünden döndürür. Bayan Dashwood, Elinor, Marianne ve Margaret daha küçük bir eve taşınmak zorunda kalır. Elinor, duygularını ölçülü biçimde ifade eden, sorumluluk alan abla; Marianne ise yoğun duygularını saklamayan, şiire ve romantik aşka inanan kardeştir. Romanın başlığı bu iki mizacı karşı karşıya koysa da hikâye, birinin doğru diğerinin yanlış olduğunu söylemekten çok, her iki yaklaşımın da sınırlarını gösterir.
Elinor, Fanny’nin kardeşi Edward Ferrars’a bağlanır. Edward da Elinor’a değer verir, fakat ailesinin beklentileri ve kendi kararsızlığı ilişkinin önünde engeldir. Elinor, Edward’ın kendisine bağlı olabileceğini sezmesine rağmen duygularını dışa vurmaz. Ailenin yeni çevresinde Marianne, genç ve çekici John Willoughby ile tanışır. Willoughby, Marianne’i kurtararak onunla yakınlık kurar; ortak zevkleri ve açık duyguları Marianne’i onun kendisiyle evleneceğine inandırır. Ancak Willoughby aniden Londra’ya gider ve ardından Marianne’e soğuk, mesafeli bir mektup gönderir. Marianne bu reddedilişi derin bir yıkım olarak yaşar.
Aile, Londra’da Fanny ve John’un çevresine katıldığında iki kardeşin ilişkileri daha da karmaşıklaşır. Elinor, Lucy Steele’den Edward’la yıllardır gizlice nişanlı olduğunu öğrenir. Lucy bunu Elinor’a, onu incitmek ve kendi konumunu güvenceye almak için açıklar. Elinor, Edward’ın kendisine karşı duygularını gizlemeye çalışırken Lucy’nin nişanının yarattığı acıyı tek başına taşır. Marianne ise Willoughby’yi yeniden görmeyi umar; onun başka biriyle evleneceğini öğrenince toplum içinde küçük düşmüş hisseder. Willoughby’nin davranışı yalnızca kalp kırıklığı değildir: maddi çıkarı için daha zengin bir kadınla evlenmiştir. Albay Brandon, Willoughby’nin geçmişinde korumasız genç bir kadına zarar verdiğini anlatarak onun karakterinin Marianne’in düşündüğü gibi olmadığını ortaya koyar.
Marianne’in sağlığı bozulur; duygusal sarsıntı ve yağmurlu bir yürüyüş sonrasında ağır biçimde hastalanır. Elinor onun başında kalır ve sonunda Marianne iyileşir. Willoughby, Elinor’a yaptığı hataları anlatır; Marianne’e duyduğu sevgiyi inkâr etmez ama servet ve toplumsal konum uğruna seçimini değiştirdiğini kabul eder. Pişmanlığı Marianne’in yaşadığı zararı silmez. Edward’ın Lucy’yle nişanının ortaya çıkması da yeni bir dönüm noktası olur: Lucy, Edward’ın mirastan mahrum bırakılmasından sonra onun kardeşi Robert’la evlenir. Edward artık nişan yükümlülüğünden kurtulunca Elinor’la evlenebilir. Marianne zamanla tutkuyu tek ölçü olmaktan çıkarır ve kendisine uzun süredir saygı ve bağlılık gösteren Albay Brandon’la evlenir.
Sonuçta Elinor’un ölçülülüğü, acıyı paylaşmamasına ve kendini ihmal etmesine yol açabilir; Marianne’in duygusallığı ise onu hızlı yargılara ve tehlikeli beklentilere sürükler. İki kardeş birbirinden öğrenir: Marianne daha dengeli, Elinor daha açık ve duygularını kabul eden biri olur. Austen, kadınların ekonomik güvencesizliğini ve evliliğin toplumsal önemini aile mirası, miras beklentileri ve maddi çıkarlar üzerinden gösterir. Mutlu son, yalnızca romantik eşleşme değil, karakterlerin deneyimlerinden ders çıkarıp daha gerçekçi ve karşılıklı saygıya dayalı ilişkiler kurmasıdır.
